Geheim uit de praktijk: niet alle 100.000 mijlen zijn even nuttig!

In de werkplaats zie ik vaak identieke camera's met hetzelfde EXIF-nummer (bijvoorbeeld 80.000 frames), maar dan in absoluut verschillende technische staat van gordijnen.

Waarom ziet de sluiter van een karkas er tot het uiterste versleten uit na een trouw- of studiofotograaf, en waarom ziet de sluiter van een landschapsfotograaf eruit nieuwe kerel? Laten we eens kijken naar de fysica van het proces.

1. Continu fotograferen (Continuous High / CH) en verwarmen van de lamellen

Wanneer een verslaggever of sportfotograaf de trekker indrukt in de ‘CH’-modus met 8-10 frames per seconde, De kinematische eenheid voor het spannen van de gordijnen werkt op de grens van zijn mogelijkheden.

• Tijdens lange series (40-50 frames per keer) zal wrijving van de lamellen op de geleiders lokale oververhitting veroorzaken metalen en teflonelementen.
• Het smeermiddel in de scharnieren warmt op, wordt vloeibaar en wordt uit de werkzones van het wrijvingspaar gedrukt. Slijtage neemt toe met exponentieel!

2. Gepulseerd licht in de studio (High Speed ​​Sync HSS/Auto FP)

Wanneer in de studio met ultrasnelle sluitertijden wordt gewerkt in de **Auto FP (High-Speed Sync)**-modus, gaat de sluiter niet open volledig - er loopt een smalle opening tussen het eerste en het tweede gordijn. Op dit moment geeft de flitsgenerator een reeks pulsen.

De schoktrillingsbelasting op de retourveren van de gordijnen is bij sluitertijden van 1/4000 - 1/8000 sec maximaal.

Vergelijkende slijtage voor verschillende soorten schieten

Filmgenre	Afleveringsintensiteit	Slijtagepercentage per 100.000 frames
Landschap/Architectuur	Enkele kaders (S)	Minimaal (sluiter gaat 300k+ mee)
Studioportret (HSS-flitser)	Singles + korte serie	Middelhoge slijtage
Verslag / Sport / Bruiloften	Continue serie (CH)	Maximaal (impactslijtage scharnieren)