Slijtagebeoordeling van de legendarische Canon EOS-1D Mark II-reporter

De Canon EOS-1D Mark II is een dinosaurus uit het gouden tijdperk van de reportagefotografie. Het werd in 2004 uitgebracht met een 8,2 megapixel APS-H-sensor en was het favoriete wapen voor sportfotojournalisten op de Olympische Spelen en Wereldkampioenschappen. Tegenwoordig wordt deze camera gekocht door verzamelaars, kenners van ‘gedurfde’ pixels en degenen die voor een bescheiden geld een onverwoestbare ‘één’ nodig hebben. Maar het zijn haar leeftijd en professionele achtergrond die ervoor zorgen dat het controleren van de kilometerstand de belangrijkste stap is alvorens tot aankoop over te gaan.

Verslaggevers filmen in series. De 1D Mark II produceert een machinegeweer met 8,5 frames per seconde. Gedurende de twintig jaar van hun leven hebben de meeste van deze karkassen enorme hoeveelheden materiaal gefilmd. Tegenwoordig is het vinden van een ‘levende’ auto met minder dan 100.000 frames iets dat buiten de fantasie valt. Daarom moet je bij het kopen van deze legende precies weten hoeveel grondstoffen er nog in zijn gepantserde lichaam zitten.

Gepantserde sluiter en 200.000 framebronnen

Het ontwerp van de EOS-1D-serie zet de standaard voor betrouwbaarheid in de fotografie-industrie. De Mark II-actie is ontworpen om de zwaarste omstandigheden te weerstaan: slagregen, vrieskou en stadionstof. Metalen latten en een robuust spiegelhefmechanisme produceren een geluid dat lijkt op een geweerschot. De officiële bron van dit knooppunt wordt vermeld op het niveau van 200.000 bewerkingen.

In de praktijk hadden enkelen vaak 300-400.000 frames nodig voordat de eerste sluitervervanging plaatsvond. Maar gezien de leeftijd van de camera (ruim 20 jaar oud!) zijn metaalmoeheid en uitdroging van het smeermiddel onvermijdelijk. Wanneer u een 1D Mark II met een kilometerstand van 250 duizend koopt, moet u erop voorbereid zijn dat de sluiter mogelijk dure reparaties vereist, waarvoor reserveonderdelen nu uiterst moeilijk te vinden zijn.

Hoe het systeemkilometerlogboek van oude RAW-bestanden te lezen

In tegenstelling tot moderne amateurcamera's van Canon, die vaak kilometerinformatie verbergen, legden professionele camera's (waaronder de 1D Mark II) elke gemaakte opname nauwgezet vast. De protocollen voor het vastleggen van metadata waren begin jaren 2000 echter anders dan nu.

De sluitertelling wordt geschreven in diepe systeemtags in MakerNotes RAW (.CR2) of oude TIFF-bestanden die de camera heeft gegenereerd. Reguliere weergaveprogramma's kunnen deze informatie niet extraheren; er zijn gespecialiseerde parsers nodig die kunnen werken met de specifieke architectuur van oudere DIGIC II-processors.