Controle van de staat van de legendarische Canon EOS-1Ds Mark III

De release van de Canon EOS-1Ds Mark III in 2007 was een mijlpaal. De 21,1 megapixel full-frame sensor heeft een nieuwe kwaliteitsstandaard gezet voor glossy magazines, reclame en landschapsfotografie. Deze camera is de keuze van compromisloze perfectionisten. Tegenwoordig is het een betaalbare ‘vintage’ klassieker met een chique kleur geworden, en veel liefhebbers jagen er op de secundaire markt naar. Maar bij het kopen van dergelijke apparatuur is het controleren van de kilometerstand het eerste waar u op moet letten.

In tegenstelling tot sportcamera's leefde de 1Ds Mark III vaker in studio's op statief. Maar dat betekent niet dat het niet werkte. Catalogusopnamen, productfotografie, meerdaagse trouwfotosessies - dit alles kostte middelen uit de mechanica. Als je een camera koopt die honderdduizenden beelden in de studio heeft gemaakt, riskeer je de snelle dood van de sluiter, waardoor vervanging nu een onoverkomelijk probleem kan worden vanwege het gebrek aan reserveonderdelen.

Fenomenale sluiterbetrouwbaarheid als vlaggenschip

De ingenieurs van Canon hebben dit model een uitstekend sluitermechanisme gegeven. Gezien de enorme afmetingen van de spiegel en lamellen werd een uniek remsysteem ontwikkeld om microvibraties (sluiterschok) te minimaliseren. De officiële gegarandeerde hulpbron is verhoogd tot een ongelooflijke 300.000 operaties.

Met een dergelijke veiligheidsmarge wordt aangenomen dat een camera met een kilometerstand van 100-150 duizend frames slechts een “goede inloop” heeft ondergaan. 1Ds Mark III-luiken staan ​​bekend om hun betrouwbaarheid, maar u mag de cijfers niet verwaarlozen. Als de teller de 350 duizend heeft overschreden, koop je een enkeltje en moet de prijs voor zo'n karkas minimaal zijn.

Een manier om zelf een verborgen EXIF-tag te lezen

De interne processor van de camera houdt voortdurend een nauwkeurig logboek bij van de werking van de sluiter. Deze gegevens zijn hardwarematig beveiligd: ze kunnen niet vanuit het menu worden gereset, of worden gewist door een flashstation te formatteren of de instellingen opnieuw in te stellen. Om de geschiedenis van de camera te bewaren, legt de processor dit nummer vast in de metadata van elke foto.

Een specifieke tag die verantwoordelijk is voor de frameteller (Shutter Count) bevindt zich in het EXIF-informatieserviceblok. Om toegang te krijgen, hoeft u niet naar een servicecentrum te gaan. Het is voldoende om één testframe te maken (het beste is om het onbewerkte RAW / .CR2-formaat te gebruiken) en dit te analyseren met gespecialiseerde software.