Ocena zużycia legendarnego reportera Canon EOS-1D Mark II

Canon EOS-1D Mark II to dinozaur złotej ery fotografii reportażowej. Wprowadzony na rynek w 2004 roku, wyposażony w matrycę APS-H o rozdzielczości 8,2 megapiksela, stał się ulubioną bronią fotoreporterów sportowych na igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata. Dziś ten aparat kupują kolekcjonerzy, koneserzy „odważnych” pikseli i ci, którzy potrzebują niezniszczalnej „jedynki” za skromne pieniądze. Ale to właśnie jej wiek i doświadczenie zawodowe sprawiają, że sprawdzenie przebiegu jest najważniejszym krokiem przed zakupem.

Reporterzy filmują seriale. 1D Mark II produkuje karabin maszynowy 8,5 klatek na sekundę. W ciągu 20 lat życia większość tych tusz nagrała kolosalne ilości materiału. Znalezienie dziś „żywego” samochodu z mniej niż 100 tysiącami klatek to coś odbiegającego od fantazji. Dlatego kupując tę ​​legendę, musisz dokładnie wiedzieć, ile zasobów pozostało w jej opancerzonym korpusie.

Pancerna migawka i zasoby 200 000 klatek

Konstrukcja serii EOS-1D wyznacza standardy niezawodności w branży fotograficznej. Akcja Mark II została zaprojektowana tak, aby wytrzymać najcięższe warunki: ulewny deszcz, przenikliwe zimno i pył stadionowy. Metalowe listwy i wytrzymały mechanizm podnoszenia lustra wytwarzają dźwięk podobny do wystrzału. Oficjalne zasoby tego węzła określane są na poziomie 200 000 operacji.

W praktyce nieliczni często robili 300-400 tysięcy klatek przed pierwszą wymianą migawki. Jednak biorąc pod uwagę wiek aparatu (ma ponad 20 lat!), zmęczenie metalu i wysychanie smaru są nieuniknione. Kupując 1D Mark II z przebiegiem 250 tys. należy być przygotowanym na to, że migawka może wymagać kosztownych napraw, do których obecnie niezwykle trudno znaleźć części zamienne.

Jak odczytać dziennik przebiegu systemu ze starych plików RAW

W przeciwieństwie do nowoczesnych amatorskich aparatów Canon, które często ukrywają informacje o przebiegu, profesjonalne (w tym 1D Mark II) skrupulatnie rejestrują każde wykonane zdjęcie. Jednak protokoły rejestrowania metadanych na początku XXI wieku różniły się od obecnych.

Liczba migawki jest zapisywana w głębokich znacznikach systemowych w MakerNotes RAW (.CR2) lub starych plikach TIFF wygenerowanych przez aparat. Programy do regularnego przeglądania nie są w stanie wyodrębnić tych informacji — potrzebne są wyspecjalizowane parsery, które mogą współpracować ze specyficzną architekturą starszych procesorów DIGIC II.