Po co sprawdzać przebieg mistrza olimpijskiego Canona EOS-1D Mark III

Canon EOS-1D Mark III to aparat, który królował na arenach sportowych i na Igrzyskach Olimpijskich w 2008 roku. To prawdziwy karabin maszynowy w świecie fotografii, zdolny do 10 klatek na sekundę dzięki dwóm procesorom DIGIC III i zaawansowanej matrycy o rozdzielczości 10,1 megapiksela. Kupowanie takiego aparatu z drugiej ręki bez sprawdzenia przebiegu jest jak kupno samochodu wyścigowego z zaklejonym licznikiem kilometrów.

Profesjonalni reporterzy nie oszczędzili tych zwłok. Aparat potrafił pracować w ulewnym deszczu, wykonując serię 100 klatek z rzędu. Ze względu na specyfikę użytkowania prawie niemożliwe jest znalezienie na rynku wtórnym 1D Mark III, który „tylko leżał w szafie”. Większość tych aparatów przeszła już trudy fotografii komercyjnej, a ich mechanizmy mogą być wyeksploatowane do granic możliwości.

Zasób mechanizmu 300 000 klatek: mit czy rzeczywistość

W odpowiedzi na prośby profesjonalistów z branży inżynierowie firmy Canon stworzyli zupełnie nowy mechanizm migawki dla aparatu Mark III. To był przełom: deklarowany zasób gwarantowany wzrósł do fantastycznych 300 000 operacji. Wzmocniono mechanikę, a lustro otrzymało nowy system amortyzacji, który minimalizuje wibracje przy prędkości 10 fps.

Praktyka serwisów pokazała, że ​​roleta jest rzeczywiście bardzo trwała. Wiele tusz z łatwością przekroczyło granicę 400-500 tysięcy kliknięć. Jeśli jednak trafisz na pojazd o przebiegu przekraczającym 250 tys., powinieneś zrozumieć, że zmęczenie metalu i zużycie prowadnic są już bliskie krytycznego. Z drugiej strony aparat na 100 tys. nabojów dla tego modelu uchodzi za całkiem „świeży”.

Odczyt licznika migawki bez konieczności udania się do centrum serwisowego

W przypadku profesjonalnego sprzętu Canon kwestia ukrywania przebiegu nigdy nie była problemem. Kamera z niezwykłą precyzją rejestruje każde otwarcie i zamknięcie zasłon, zapisując tę ​​liczbę w wewnętrznej pamięci. I co najważniejsze, liczba ta stale przekłada się na metadane każdego zapisanego zdjęcia.

Dane te (znane jako znacznik Shutter Count) są przechowywane w postaci zaszyfrowanej w strukturze plików RAW (.CR2). Nie da się ich uzyskać poprzez standardowe „Właściwości pliku”. Jeśli jednak masz w rękach oryginalny obraz, nieskażony edytorami graficznymi, możesz łatwo uzyskać dokładne statystyki.