Diagnostyka studyjnego ciężkiego Canona EOS-1Ds Mark II

W świecie fotografii litera „s” (Studio) w aparatach Canon oznacza bezkompromisową jakość pełnoklatkową. Wprowadzony na rynek w 2004 roku aparat Canon EOS-1Ds Mark II stał się marzeniem każdego fotografa reklamowego, modowego i ślubnego dzięki kolosalnej jak na tamte czasy rozdzielczości 16,7 megapiksela. Koszt tego aparatu był porównywalny z samochodem, dlatego został kupiony wyłącznie do ciężkich prac komercyjnych, co powoduje, że sprawdzanie jego przebiegu na rynku wtórnym jest absolutnie konieczne.

W przeciwieństwie do kamer reportażowych bez litery „s”, model ten rzadziej był „kręcony” w długich seriach. Jednak zdjęcia studyjne do lookbooków lub katalogów wiążą się z codzienną, monotonną pracą, podczas której wykonuje się tysiąc lub dwa zdjęcia na zmianę przy mocnych lampach błyskowych. Dlatego nawet jeśli aparat nie rejestrował deszczu ani brudu, jego mechaniczna migawka mogła ulec znacznemu zużyciu po latach komercyjnego użytkowania.

Specyfika zużycia mechaniki pełnoklatkowej

Mechanika aparatów pełnoklatkowych jest zawsze poddawana większym obciążeniom niż systemy uprawowe. Ciężkie, pełnoklatkowe lustro i duże żaluzje wymagają wytrzymałych sprężyn i solidnego systemu tłumienia wibracji. Migawka 1Ds Mark II została zaprojektowana na gwarantowane 200 000 uruchomień.

Praca w studiu jest zwykle delikatniejsza dla mechaniki niż fotografowanie na mrozie, dlatego te migawki często wytrzymywały znacznie dłużej niż deklarowana żywotność. Jednak czas robi swoje. Zmęczenie metalu w prowadnicach i sprężynach może skutkować nierównomierną ekspozycją przy krótkich czasach otwarcia migawki. Kupno samochodu z przebiegiem do 100 tys. to świetna okazja, ale każdy powyżej 200 tys. to ryzyko.

Analizowanie starych plików RAW w celu uzyskania przebiegu

Canon nigdy nie ukrywał przebiegu swoich flagowców. Procesor DIGIC II zawiera twardy, nie resetowany licznik, który sumuje każde działanie podnoszenia lustra i migawki. Informacje te, bezcenne dla nabywcy używanego sprzętu, zapisane są w strukturze każdego pliku obrazu.

Dane są przechowywane w zastrzeżonym bloku metadanych (MakerNotes). Niestety, Photoshop lub Lightroom często nadpisuje ten blok podczas zapisywania pliku JPEG. Dlatego do rzetelnego ustalenia przebiegu potrzebny będzie oryginalny, nienaruszony plik RAW (.CR2) bezpośrednio z pendrive'a aparatu.