Sprawdzanie stanu legendarnego Canona EOS-1Ds Mark III

Premiera aparatu Canon EOS-1Ds Mark III w 2007 roku była przełomowym wydarzeniem. Pełnoklatkowa matryca o rozdzielczości 21,1 megapiksela wyznaczyła nowy standard jakości w przypadku błyszczących magazynów, fotografii reklamowej i krajobrazowej. Ten aparat to wybór bezkompromisowych perfekcjonistów. Dziś stał się przystępnym cenowo klasykiem „vintage” o szykownym kolorze, a wielu entuzjastów poluje na niego na rynku wtórnym. Ale kupując taki sprzęt, sprawdzenie przebiegu jest pierwszą rzeczą, o którą musisz zadbać.

W przeciwieństwie do kamer sportowych, 1Ds Mark III częściej mieszkał w studiach na statywie. Ale to nie znaczy, że to nie zadziałało. Zdjęcia do katalogów, zdjęcia produktów, wielodniowe sesje ślubne – to wszystko wyciskało siły z mechaniki. Kupując aparat, który w studiu wykonał setki tysięcy klatek, ryzykujemy szybką śmiercią migawki, której wymiana może obecnie stać się problemem nie do pokonania ze względu na brak części zamiennych.

Fenomenalna, flagowa niezawodność migawki

Inżynierowie firmy Canon wyposażyli ten model w znakomity mechanizm migawki. Biorąc pod uwagę ogromne rozmiary lustra i lameli, opracowano unikalny mechanizm układu hamulcowego, który minimalizuje mikrowibracje (wstrząsy migawki). Oficjalny gwarantowany zasób został podniesiony do niesamowitej liczby 300 000 operacji.

Przy takim marginesie bezpieczeństwa aparat o przebiegu 100-150 tys. klatek uważa się za przechodzący jedynie „dobre dotarcie”. Żaluzje 1Ds Mark III słyną z niezawodności, ale nie należy lekceważyć liczb. Jeśli licznik przekroczył 350 tysięcy, kupujesz bilet w jedną stronę, a cena za taką tuszę powinna być minimalna.

Sposób na samodzielne odczytanie ukrytego tagu EXIF

Dokładny dziennik działania migawki jest stale prowadzony przez wewnętrzny procesor aparatu. Dane te są chronione sprzętowo: nie można ich zresetować z menu, usunąć poprzez formatowanie dysku flash lub resetowanie ustawień. Aby zapisać historię aparatu, procesor zapisuje ten numer w metadanych każdego zdjęcia.

Specjalny tag odpowiedzialny za licznik klatek (Shutter Count) znajduje się w bloku usług informacyjnych EXIF. Aby uzyskać do niego dostęp, nie trzeba udawać się do centrum serwisowego. Wystarczy wykonać jedną klatkę testową (najlepiej w formacie RAW/.CR2) i przeanalizować ją za pomocą specjalistycznego oprogramowania.