Po co sprawdzać przebieg weterana SONY NEX-3

SONY NEX-3 to prawdziwy klasyk, jeden z pierwszych aparatów z systemem E-mount, wypuszczony na rynek w 2010 roku. Mimo sędziwego wieku ten drobiazg wciąż robi zdjęcia i generuje doskonałe obrazy dzięki swojej 14,2-megapikselowej matrycy. Wiele osób kupuje NEX-3 na rynku wtórnym za grosze jako pierwszy aparat lub jako kompaktowe urządzenie w podróży. Biorąc jednak pod uwagę wiek modelu, sprawdzenie jego przebiegu jest pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobić podczas spotkania ze sprzedawcą.

W ciągu kilkunastu lat aparat ten mógł mieć kilkunastu właścicieli. Może leżeć w szafie lub pracować non-stop jako kamera poklatkowa. Plastikowa obudowa tych modeli jest dość odporna, więc absolutnie niemożliwe jest określenie stopnia „zmęczenia” wewnętrznych mechanizmów na podstawie ich wyglądu. Tylko aktualny licznik klatek powie prawdę.

Żywotność migawki i wytrzymałość mechaniczna pierwszego NEX-a

System zamków we wczesnych modelach NEX-a był głośny i dość agresywny, z charakterystycznym podwójnym kliknięciem. Producent nie publikował oficjalnych danych na temat gwarantowanego czasu pracy migawki NEX-3, gdyż był to aparat z podstawowej półki amatorskiej. Według statystyk centrów serwisowych mechanizm ten wytrzymuje zwykle około 50 000 - 80 000 operacji.

Jeśli znajdziesz NEX-3 z aż 20 tysiącami klatek, jest to rzadki sukces i doskonała opcja zakupu. Jeśli licznik przekroczył 70 tysięcy, warto kupić aparat już za symboliczne pieniądze, mając świadomość, że w każdej chwili migawka może się zaciąć, a naprawa będzie kosztować więcej niż sam aparat.

Odczyt przebiegu z metadanych starych aparatów

Pomimo tego, że NEX-3 stał u początków ery bezlusterkowców Sony, inżynierowie już wtedy wbudowali w niego potężny system autodiagnostyki. Aparat skrupulatnie zlicza każde działanie mechanicznej migawki i zapisuje tę wartość do znacznika serwisowego MakerNotes, który jest częścią standardu EXIF ​​​​w tworzonych zdjęciach.

Tych danych nie można zresetować ani zresetować. Są one „przyszyte” do płyty głównej aparatu. Aby uzyskać do nich dostęp, nie potrzebujesz kabli ani wizyt u specjalisty – wystarczy, że pobierzesz jedną świeżą klatkę i przeanalizujesz powstały plik.