Ryzyko związane z zakupem ulubionego modelu SONY SLT-A58

Model SONY SLT-A58 słusznie zasłużył na miano aparatu „ludowego”. Przystępna cena, doskonała matryca o rozdzielczości 20,1 megapiksela i szybki autofokus z detekcją fazową sprawiły, że był to idealny wybór do fotografowania rodzinnego i rozpoczynania przygody z fotografią. Kiedy jednak aparat staje się bardzo popularny w segmencie podstawowym, rynek wtórny zapełnia się egzemplarzami z mroczną przeszłością. Głównym problemem takich urządzeń jest chaotyczna i bezwzględna obsługa przez początkujących.

Właściciele aparatów budżetowych rzadko myślą o oszczędzaniu zasobów. Chętnie testują zdjęcia seryjne (a A58 produkuje 5 klatek na sekundę) i wykonują tysiące ujęć na wakacjach i w podróży. Kupując taką tuszę z ręki nie można ufać słowom sprzedawcy o „stanie idealnym”, bo zewnętrzny plastik aparatu może i wygląda świetnie, ale mechanika będzie już na nogach. Znajomość dokładnego przebiegu to główne zabezpieczenie przed złym zakupem.

Życie migawki i kompromisy serii budżetowej

Aby obniżyć koszty, inżynierowie Sony musieli pójść na szereg kompromisów. Na przykład mocowanie bagnetowe w A58 jest wykonane z trwałego plastiku, a nie metalu. Zespół zaworu również nie został zaprojektowany do obciążeń profesjonalnych. Według standardów branżowych zasób takiego mechanizmu ustala się na poziomie 80 000–100 000 operacji.

Jeśli znajdziesz aparat z 20-30 tysiącami klatek, jest to świetna opcja, która posłuży Ci przez wiele lat. Ale jeśli licznik przekroczył 70-80 tysięcy, powinieneś mocno się zastanowić. Koszt wymiany migawki w modelu budżetowym może być o połowę niższy od ceny samego używanego aparatu, co sprawia, że ​​takie naprawy są całkowicie nieopłacalne.

Identyfikacja licznika rzeczywistego poprzez analizę metadanych

Na szczęście Sony nie oszczędzało na autodiagnostyce oprogramowania. Procesor A58 w sposób ciągły rejestruje każdy fizyczny ruch kurtyn migawki. Statystyki te nie są usuwane po wyłączeniu zasilania lub wyjęciu baterii.

Licznik klatek jest starannie wszyty w każde zdjęcie wykonane przez aparat, tworząc ukryty blok danych w formacie EXIF. Żadne formatowanie karty SD nie jest w stanie oszukać tego dziennika systemowego. Zawsze możesz wyodrębnić te liczby, po prostu czytając oryginalny plik.